Bangkok, bruisend, bizar, broeierig en geliefd

Een wolk van zalig nietsdoen beheerst ons. Bekaf na een vliegreis van zo’n 36 uur landden we in het broeierig warme Bangkok. We kennen de stad: het levendige uitgaansleven van 24 uren vol kleurige flitsende lichten, de karaokebars ( waar ik een gloeiende hekel aan heb, zeker vanwege mijn gebrek aan een welklinkende zangstem), de duizenden eetstalletjes, de grote gouden tempels met het sonore gezang van boeddhistische monniken. Het is een stad die je haat maar die tegelijkertijd bezit van je neemt als een geliefde. De veelkleurigheid in menssoorten en culturen boeit ons, ze grijpt ons bij de keel en laat niet los. Terwijl straatverkopers met in olie gebakken schorpioenen ons proberen over te halen deze delicatesse te kopen, stropen we na aankomst al gauw de beroemdste ( en beruchte) backpackerstraat van Zuid-Oost Azie af: Khaosan Road. Het is 1 januari, iedereen wenst je met slaperige ogen een heel ‘happy new year’. In het vliegtuig bleken de voortschrijdende tijdsgrenzen de overgang naar het nieuwe jaar in stilte te hebben gesmoord: de lichten bleven uit, mensen droomden van hun zeer nabije warme toekomst. Bij aankomst, ‘’s morgens om half negen, worden we razendsnel door de formaliteiten geloodst. Binnen een kwartier laten we de douanecontrole achter ons, hebben we geld gewisseld en beiden een e-sim gekocht. Thailand: we’re here! We kennen het klappen van de zweep: een public taxi regelen ( bij private taxi’s worden aankomende onzekere toeristen vaak opgelicht) en met een onverstaanbare chauffeur ( geen woord Engels) met behulp van Google maps binnen het uur naar ons hotel gereden. Bangkok laat ons zien waarvoor we gekomen zijn: een bruisende stad onder een blauw baldakijn met helaas een waas van bruine smog. De zon schijnt uitbundig en lijkt de smog weg te branden. We blijken een fantastisch hotel te hebben geboekt: in het hartje van de stad met uitzicht op de Chao Phraya- rivier, ook wel bekend als de ‘Rivier der Koningen’. Deze brede rivier is de drukke levensader van de stad. Voor ons oog betekent dat een enorme levendigheid van veerboten, zeer lange transportschepen, getrokken door sleepboten, cruiseboten, hop on- hop off bootjes en alles wat maar kan varen. We genieten in het bewustzijn dat we ons de eerste dagen moeten beperken in activiteit om weer bij te komen van de jetlag. Desondanks lopen we door de rustieke straatjes, waar vriendelijke Thai ons toelachen in de hoop dat we onze portemonnee tevoorschijn zullen halen. Backpackersstreet Khaosan Road hebben we al snel gezien: te toeristisch, te uitbundig. Maar de vele smalle straatjes daaromheen ademen de echte Aziatische sfeer van deze stad, die ook wel het Venetië van het Oosten wordt genoemd vanwege de vele kanalen die de woongebieden scheiden. We beseffen: we houden van deze stad. Het eerste wat opviel: de grote affiches met afbeeldingen van de geliefde maar nu gestorven koning Bhumibol zijn vervangen door affiches met de strenge beeltenis van zijn exorbitante zoon: koning Rama X ( Maha Vajiralongkorn) en zijn echtgenote koningin Suthida.

Nou ja, niet alle affiches zijn echt vervangen. Koning Bhumibol heeft maar liefst 70 jaar geregeerd en was zeer geliefd vanwege zijn betrokkenheid bij het Thaise volk. Hij liet maar liefst 30 miljard euro achter voor zijn erfgenamen. En daarmee is zijn erfgenaam , zoon Rama X , zelfs rijker dan de Engelse koninklijke familie. Zijn zoon Rama X lijkt totaal niet geliefd omdat hij er een levenswijze op na houdt die de meeste Thai afschuwelijk vinden. Hij leidt een woelig liefdesleven met inmiddels drie echtscheidingen, talrijke ‘scharreltjes’ , waarvan er inmiddels enkele spoorloos zijn verdwenen. Ook benoemde hij zijn poedel Foofoo tot luchtmaarschalk. In de korte tijd dat hij koning is, is er een sfeer ontstaan waarin mensen niets durven zeggen over de koning, bang dat dat uitgelegd kan worden als kritiek. Zes critici van de vorst die gevlucht waren naarLaoszijn "verdwenen" en bleken later door onbekende oorzaak te zijn omgekomen.Kritiek op de koning is in Thailand verboden: er staat maar liefst een maximale gevangenisstraf op van 15 jaar.

Met die wetenschap kijk je toch anders naar de levensgrote afbeeldingen van de koninklijke familie die hier overal boven en naast de weg hangen. Onze koning Willem blijkt toch een brave labrador vergeleken met dit personage.

We zijn slechts enkele dagen in Bangkok maar zijn, zoals altijd, nieuwsgierig naar wat de stad allemaal te bieden heeft. En dat is meer dan we in enkele dagen kunnen en willen behappen. Maar wat we in ieder geval willen bezoeken: de grootste markt van Zuid-Oost Azië, de Chatuchak Market met maar liefst 15.000 kramen en Ayatthuya zien: de resten van de oude Thaise hoofdstad….morgen eerst ’s treinkaartjes scoren……