Bridge over the river Kwai en nog meer tempels

Na Bangkok stond , 200 km westelijker, Kanchanaburi, de stad van de beroemde en beruchte River Kwai Bridge, op het programma. Een chauffeur met kamikaze- neigingen reed ons er in een te korte tijd naar toe: zonder veiligheidsgordels, met een kapotte snelheidsmeter, al append, mailend en af en toe telefonerend. Maar … we kwamen veilig en opgelucht bij ons guesthouse, Pong Peng Guesthouse, aan.

Kanchanaburi is een vrij grote stad met grote begraafplaatsen, waar de vele gestorven krijgsgevangenen en dwangarbeiders aan de Birma-spoorlijn deels zijn begraven. Bij het werk aan deze dodenspoorweg, die onder het nietsontziende bewind van de Japanners in de Tweede Wereldoorlog werd aangelegd, stierven maar liefst 75 arbeiders per dag. In totaal lieten 15.000 dwangarbeiders hier onder erbarmelijke omstandigheden het leven. De laatste keer dat we dit gebied bezochten hebben we ter voorbereiding de iconische film ‘ The bridge over the river Kwai’ bekeken. In deze film, die echt de moeite waard is, verzetten Engelse krijgsgevangenen, arbeiders aan de dodenspoorweg, zich op dappere wijze tegen de Japanners en slaagden er uiteindelijk in de brug, die militair van groot belang was, op te blazen.

We zijn de grote baileybrug overgelopen met deze herinnering in het hoofd. In het midden aangekomen hoorden we het waarschuwende gefluit van een langzaam komende trein. Die was net zo breed als de brug maar gelukkig waren er uitsparingen als platformpjes gemaakt waarop je kon uitwijken. Wel een bijzondere ervaring: staande op een , in z’n schroeven trillende baileybrug, terwijl zo’n trein aan je voorbij rijdt.

Een bedelend oud vrouwtje probeerde met een zonneparaplu, voorbij stappende toeristen ( waaronder ons) nog ten val te brengen. Ik viel behoorlijk uit tegen haar maar ze begon met een mond vol scheve en ontbrekende tanden te lachen als een patiënt uit ‘One flew over the Cuckoo’s nest’( hilarische film over zichzelf bevrijdende patiënten uit een psychiatrische inrichting). We lieten t er verder maar bij en fietsten op onze gehuurde krakkemikkige fietsjes weer naar ons guesthouse.

We hebben Kanchanaburi speciaal op ons programma gezet om het achterland enigszins te verkennen. Er ligt een , alom geprezen, nationaal park met weinig dieren maar veel oogstrelende watervallen in de buurt. Tja maar watervallen vonden we niet echt bijzonder dus we kozen voor een tocht langs beroemde tempels en het, bij backpackers populaire, Meenacafé. Bij bestudering van de route op Google Maps kwamen we er achter dat deze tocht toch wel een beetje lang was voor onze , niet al te betrouwbare, fietsjes. We wilden niet in een afgesloten taxi door het achterland dus dan maar een zelfgebouwde bromfiets met zijspan. En hoewel de chauffeur geen woord Engels sprak, was dit echt leuk omdat je ’t echte leven op het Thaise platteland meekrijgt. En hoewel we alweer enigszins tempelmoe waren, waren deze religieuze gebouwen, door hun kleurrijkheid en gouden beelden en koepels, een feest voor het oog. De belangrijkste tempel, de Tiger Cave tempel, lag hoog op een rots, uitkijkend over rijstvelden, die in deze tijd van het jaar, een dor aanzien hebben. Mijn hoogtevrees speelde weer behoorlijk op maar Dinie trok me overal mee dus ook de Tiger Cave Tempel hebben we bedwongen ( nou ja, eerlijk gezegd was er ook een liftje…). Helaas bleek het Meena-café, dat midden in de rijstvelden, uitkijkend op de rotsen met de Tiger Cave tempel, ligt, gesloten. Dus geen Aziatische taartjes ter afsluiting.

Vandaag donderdag, weer teruggereisd naar het enerverende Bangkok: morgen met de nachtbus en de boot naar het eiland Samui……