Rolkoffers en palmenstranden

Het laatste en ietwat langer verslag van deze wat minder actieve vakantie in Thailand. Een tiental dolfijnen zwemt speels met de boot mee als we, genietend van het wijdse golvenlandschap van de Andamanzee, op weg zijn naar de Phi Phi eilanden. En die doemen na twee uur varen inderdaad op als scherpe groene rotspunten in een verder vlakke zee. Een grillige en prachtige belofte voor de komende veertien dagen. De Phi Phi eilanden blijken bepaald geen onbekende bestemming want diverse ferries onderhouden een bootverbinding evenals een behoorlijk aantal speedbootferries. En die zitten ook boordevol verwachtingsvolle toeristen. En die verwachtingen verschillen nogal, zo zal later blijken. Op de boot zit zich al een groep jongens in de puberleeftijd te bezatten. Blijkbaar hebben zij een andere voorstelling van het ideale Phi Phi-leven dan wij. Bij aankomst valt ons op hoeveel toeristen hier eigenlijk rondstappen. Overal en altijd schieten de rolkoffertjes en zwetende toeristenje voorbij. Het eiland kent slechts één stadje, omgeven door steil oprijzend gebergte waardoor er ook geen wegen naar andere gedeelten van het eiland mogelijk zijn. En tot onze verbijstering blijkt dit stadje één groot labyrint van winkeltjes, eettentjes, tattooshops, massagesalons, reisbureautjes en weedshops. En vooral dat laatste verwondert ons, we hebben ook in Bangkok en in het binnenland overal cannabisshops gezien, de weedgeur komt je op veel plaatsen tegemoet. En dat terwijl hier op het bezit van harddrugs de doodstraf staat en ook cannabis sinds voorjaar 2025 wettelijk verboden is. Hoe kan dat ? Het blijkt dat de handhaving vooral om economische redenen niet hoog in het vaandel staat. Wettelijk is cannabis alleen als medicijn en op doktersvoorschrift toegestaan. Nou wordt dat medische nogal ruim geïnterpreteerd: medicinale cannabis, je hebt wellness-cannabis en cannabis als traditioneel Thais medicijn. De overheid verdient miljarden Bahts met cannabis dus ze willen de business niet direct helemaal de nek omdraaien. Gevolg: artsen en ook cannabis-winkels geven gemakkelijk recepten af. En de overheid voert slechts een gedoogbeleid uit. Lijkt Nederland wel.

De eerste avond waren we al snel op het strand te vinden in de hoop op een rustig genieten van de sunset. Daar bleken vele toeristen anders over te denken. Op het strand was ’t een herrie van jewelste: diverse cafe’s concurreerden met elkaar wie de hardste techno house muziek kon laten horen, nieuwsgierigen verdrongen zich om diverse fireshows ( ‘artiesten’ die gewaagde trucs met vuur uithalen), testosteronvolle jongeren voerden opzichtig baltsgedrag uit naar de andere sekse, er werd gedanst, kortom één grote beachpartyTja, dat vinden we aardig voor een avond maar verder geven we meer de voorkeur aan meer origineel Thais leven en natuur. De Thaise natuur is hier wel te vinden: ze beschermt zichzelf tegen het massatoerisme door de ontoegankelijkheid van het groene binnenland. Wij krabben ons al op het hoofd: veertien dagen in dit walhalla van massa-toerisme? Dit hebben we al voor die periode vastgelegd en betaald dus is het te laat voor een drastische verandering van plannen. We beseffen maar al te goed dat dit echt een luxe probleem is maar we beseffen ook dat elke druk bezochte plaats ook z’n rustige unieke plekjes heeft. Daar gaan we dus naar op zoek en die vinden we ook. Het stadje is eigenlijk gelegen op een verbindende landtong tussen twee eilandgedeelten. Daardoor zijn er eigenlijk twee aparte baaien: de ene de lawaaierige beachparty-kant, de andere kant blijkt een stuk rustiger en kijkt uit over het diepere gedeelte waar ook de ferries aankomen. Da’s fijn want er zijn meerdere leuke restaurantjes. We besluiten de volgende dag te gaan kayakken naar monkeybeach, een strand waar je de apen, die het voorzien hebben op toeristentassen met mogelijk eten, in de gaten moet houden. Na een uurtje kayakken langs de kustrotsen bereikten we Monkey-beach…maar we waren bepaald niet alleen. Tientallen kleine bootjes volgeladen met toeristen bleken hier ook te zijn neergestreken. Apen, volstrekt gewend aan alle fotograferende mensen, liepen gewoon door het gewoel heen. Desondanks bleek het een fantastische snorkelplaats te zijn: heel helder water en vissen in alle kleuren en maten. Dus toch genieten geblazen. “s Avonds ontdekten we aan het meer verlaten gedeelte van de baai een prima restaurant-barretje met ligstoelen en zitzakken. Ach, zo houden we ’t wel uit, beseften we, uitkijkend over de , langzaam in avondkleuren getooide , baai. En ondanks het massa-toerisme valt er op de Phi Phi eilanden veel te genieten. We hebben ontdekt dat je met een taxibootje alle stranden kunt ontdekken, die via land eigenlijk niet te bereiken zijn. En laat het daar nou vaak een stuk rustiger en mooier zijn dan in het overvolle ‘hoofdstadje’. Prachtige zandstranden, omzoomd met palmen, vaak met een barretje en in het heldere water heel veel kleurig visleven. Nou, meer wil je toch niet. Toch echt nog genieten op de Phi Phi’s.

Het is hier warm , met ’s middags temperaturen tot 34 graden. Dus het zwembad is voor ons wel een uitwijkplaats, vooral na een middag snorkelen in het heldere zoute zeewater. Rond het zwembad vormen groene planten en grote keien de omlijsting waarin ook een varaan elke dag rondstapt. Het beest trekt zich weinig aan van de zonnebadende mensen en is stug op zoek naar muizen, ratten en grote insecten. Nuttig beest dus. Maar vanochtend had ie tot onze verbazing een grote zwarte schorpioen te pakken, waarmee die wel een kwartier aan het worstelen was voordat hij ‘m werkelijk kon opeten. Zo’n vervaarlijke schorpioen is giftig maar niet dodelijk voor de mens. Desondanks kun je van een steek flink last hebben tot ademhalingsproblemen toe. Wake-up call voor ons dus want ze kunnen zomaar tussen je kleding kruipen. … Ondertussen is Dinie een paar dagen flink ziek geweest. Vermoedelijk een voedselvergiftiging door een foute curry maaltijd. Maa op het moment dat ik dit schrijf is ze al weer aardig opgeknapt. Dus geen zorgen.

Nog een paar dagen en we pakken de boot, taxi’s en vliegtuig om weer op ons uitgangspunt, Bangkok, te wachten op onze vlucht naar het nog immer koude Nederland. Maar we hebben ook weer zin om te gaan genieten van het Nederlandse voorjaar. We hebben tenslotte niet voor niets al vroeg bollen in de tuin geplant. Terugkijkend op de afgelopen twee maanden, komen we wel tot een paar conclusies. Hoewel Azië prijsaantrekkelijk is en ook fantastische vakantieplekken heeft, raken we, mogelijk door gewenning aan het Aziatische leven, wel enigszins uitgekeken op dit werelddeel. We hebben deze vakantie bewust meer rust ingebouwd ( 2 x 14 dagen op één plek) maar dat is ons eigenlijk wat minder bevallen. We zijn weliswaar op leeftijd maar we zijn nog steeds nieuwsgierig en ondernemend ingesteld en dan passen zulke lange rustperiodes eigenlijk niet, hebben we ervaren. Je gaat zo’n periode een beetje uitzitten en die passiviteit ligt ons helemaal niet. Wie weet: volgend jaar nieuwe reisdoelen, misschien Afrika of Zuid-midden Amerika. Hebben we tenminste weer echt wat te schrijven…. Bedankt voor het meelezen en de vele reacties op de site, op whatsapp en op de mail!