Negombo, vissers en varanen

We zijn inmiddels gewend aan de aangename30 graden, aan het chaotische verkeer zullen we wel nooit wennen. Wij zitten in een bijzonder prettig Guesthouse, het Serendib Village Guesthouse. Het ligt net buiten het drukke centrum van Negombo en ademt een stukje rust. Een echte aanrader.

Sri Lanka, het oude Ceylon, is vele honderden jaren een wingewest voor westerse landen geweest. Na 1500 heersten de Portugezen hier zo’n 150 jaar lang. De Portugezen waren fanatieke katholieken die veel hindoeïstische en boeddhistische tempels vernietigden en er christelijke kerken voor in de plaats brachten. Ook nu nog zijn vele Sri Lankanen katholiek. Bijna elke avond horen we hier het, met grote luidsprekers versterkte,kerkelijk gezang en de preek uit een kerk die hier maar liefst enkele honderden meters verderop staat. Aanvankelijk meende ik dat het karaoke-feestjes waren: het gezang was bepaald niet altijd ‘op toon’ maar toen we christelijke liederen herkenden, begrepen we onze vergissing. Overigens staan hier overal kerststalletjes: op straat en voor huizen, en zoals het godvrezende katholieken betaamt, blijven die ook staan tot nam Driekoningen. Na de geloofsijverige Portugezen kwamen de veelal Protestante en hardwerkende Nederlanders, die hier aan de kusten veel kanalen en forten aanlegden. Ook de Nederlanders ( de Verenigde Oost Indische Compagnie) bleven hier zo’n 150 jaar, waarbij het hen vooral ging om de vele specerijen die dit vruchtbare land oplevert. De Engelsen namen het land over na de Hollanders, het toenmalige Ceylon werd een Britse kroonkolonie. Het betrof dit keer het hele land terwijl de Portugezen en de Hollanders alleen de kuststreken beheersten. Pas in 1948 werd Ceylon onafhankelijk en kreeg het de naam Sri Lanka. Jarenlang heeft daarna een bloedige binnenlandse oorlog tussen de twee bevolkingsgroepen, de Singalezen en de Tamils, het land verlamd.

Vanochtend ( maandag) hebben we een fenomenale boottocht door de drukke vissershaven van Negombo en de, met mangroven begroeide, lagune van Negombo gemaakt. Een must, als je Negombo bezoekt. De gezonken vissersschepen, die door de tsunami in 2004 werden verwoest, bepalen het gezicht nog steeds. Nergens zie je grote fabrieksschepen waarmee de Nederlanders de zeeën leegvissen, wel heel veel kleurige kleinere botendie vaak pas na een maand vissen weer terugkeren naar de thuishaven. Maar ook deze kleinere boten hebben omvangrijke netten, die vissen in honderden meters omtrek vangen. De mangrovebossen beschermen de kust effectief en worden dan ook uitgebreid beschermd. En dat levert dan weer een aantrekkelijk dierenleven op: behalve vele soorten vogels, leven er zelfs apen , makaken, in de bossen. Echt bang zijn ze niet want toen wij bij een bosje aanlegden, sprongen ze zelfs op de boot om meegebracht fruit en brood te pakken. Ook aan meterslange varanen ontbreekt het hier niet maar die hebben we ook al in grotere aantallen in de Dutch Canals zien zwemmen…

Onze tuktuk bewijst inmiddels goede diensten. Het gebruikte lesexemplaar ,( die we aanvankelijk mee zouden krijgen, konden we gelukkig direct omwisselen voor een beter vervoermiddel. Bij het gas geven merkten we dat ie ‘inhield’ . Nou zijn wij niet van plan met dit karretje een F1-race te gaan winnen maar effe lekker ‘gassen’ moet kunnen, dachten we. We hebben de afgelopen dagen wat ervaring opgedaan met het nieuwe exemplaar. Ook daarbij horen we allerlei onbestemde geluiden. Alsof vrienden een touw met tien blikjes er achter hebben gehangen, het bordje ‘Pas getrouwd’ ontbreekt nog. Soms bekruipt me dan het gevoel van ‘waar zijn we aan begonnen’. Als 73-jarige behoor je toch in een luxueuze reisbus met zachte kussentjes in je rug rond te toeren. Met af en toe een rustig wandelingetje naar een niet al te aantrekkelijke bezienswaardigheid onder leiding van een hooggehakte reisleidster met herkenningsparaplu. Nee, wij moesten weer zo nodig in een krakkemikkige gemotoriseerde riksja de belabberde wegen van een tropisch eiland bedwingen. Zo’n 1200 km maar liefst….En hoe dat gaat verlopen…… morgen gaan we onze eerste grote rit maken..zo’n honderd kilometer naar Puttalam. Is het daar bijzonder? Nou nee, maar we blijven er twee nachten om bij te komen van de verwachte ontberingen. Daarna trekken we weer zo’n honderd kilometer verder.. naar één van de koningssteden van Sri Lanka, Anuradhapura ( ja ik breek m’n tong er nog steeds over). Het bezoek aan deze stad wordt waarschijnlijk bijzonder.

Eén dag voor ons vertrek werden we door onze vrienden Rinus en Maria attent gemaakt op de Stichting Theo de Wit , die een project ‘draait’ in Anuradhapura.Deze stichting beoogt de positie van kansarmen in dit toch bepaald niet rijke land te verbeteren. Het richt zich daarbij met name op gehandicapten en kinderen. De directeur zou ons, volgens Rinus en Maria, graag ontvangen en rondleiden. Dat vonden we een goed idee, vooral omdat we dan in de gelegenheid waren wat meer met de locals in contact te komen. We hebben onze planning dus enigszins aangepast om dit bijzondere bezoek in te passen….

Nu eerst maar ’s kijken of onze tuktuk de tussenliggende kilometers ( 200 km) kan overbruggen…….