Hanoi, een bruisende stad….

Op 9 februari konden we dan eindelijk afreizen naar Hanoi. Het afscheid bij Paradise Resort was ontroerend: de eigenaren en personeelsleden wilden foto’s , we kregen ‘n cadeautje en wij ,op onze beurt , konden hen ook een cadeautje aanbieden: Nederlandse klompjes ( hebben we voor dit soort gevallen altijd bij ons). We hebben inderdaad een heerlijk ontspannen tijd in Luang Prabang gehad. De eigenaar bracht ons naar het vliegveld. En later, toen ons vliegtuig wegtaxiede,stond maar liefst 20 man personeel op de startbaan ons vliegtuig uit te zwaaien. Ik was zo verbaasd dat ik helemaal vergat een foto van dit fenomeen te maken. Nu gaan er per dag maar zo’n 8 vliegtuigen weg uit Luang Prabang dus da’s met zwaaien nog te doen. Maar het kenmerkt de vriendelijkheid die we in Laos ervaren hebben.

In Hanoi zitten we, net als Roland en Mery enkele maanden eerder, in het oude kwartier: nog de meest authentieke wijk in deze hoofdstad. Wat drukte betreft is er eigenlijk geen verschil met Ho Chi Minh City ( oude Saigon): duizenden brommertje, scooters maken de smalle straatjes tot een chaotische bijenkorf. Met ware doodsverachting moet je de straat oversteken, maar iedereen is desondanks voorzichtig, zo ervaren we. Tegenover ons hotel ging bij onze aankomst de middelbare school uit: dat leidt op dat moment onmiddellijk tot een puberaal verkeersinfarct. Wel leuk om die chaos vanaf een afstandje te aanschouwen. Hanoi is een miljoenenstad dus hoe krijg je daar snel een indruk van….. gewoon een fietstour boeken. We zijn vandaag dus op de fiets gestapt om onder leiding van een gids Hanoi te verkennen. We waren met een groepje van vijf Nederlanders ( Chinezen krijg je niet op de fiets ( die kunnen over het algemeen ook niet fietsen) en Vietnamezen rijden ook liever gemotoriseerd) dus het Bike-Office bedient met name de fietslievende Hollanders. Zo’n 20/25 km zouden we door Hanoi zelf en in de uiterwaarden van de Rode Rivier ‘biken’. En de moeite waard was het: het oude kwartier is een wirwar van straatjes met een aaneengesloten front van winkeltjes, eetgelegenheden en kleine werkplaatsen. Zonder gids kom je daar niet uit. Overal zitten mensen op straat te eten, eigenlijk de hele dag door. Aangezien de stad enorm is gegroeid, lopen spoorlijnen soms dwars door de smalle straatjes. Op de spoorlijn die wij zagen ( zie foto) komt 4x per dag een grote dieseltrein met denderend geweld en veel waarschuwend getoeter langs de huisjes. Daarna gingen we een enorme brug over: ook voor treinverkeer; scooters en brommers raasden luid toeterend ons voorbij. Deze brug is in de verwoestende Vietnamoorlog helemaal kapotgebombardeerd maar daarna uiteraard opnieuw opgebouwd. Het vormt de levensader tussen beide delen oevers van de Rode Rivier. De uiterwaarden van deze rivier zijn zeer breed en vruchtbaar, veel ouderen maar ook mensen die het economisch niet redden in de grote stad, hebben hier een stukje land waarop ze allerlei groenten en veel vruchten ( vooral bananen) verbouwen. De gids vertrouwde ons toe dat er nogal wat buitenissige lieden in de uiterwaarden wonen, er was zelfs een nudistenwoonplek waar men ervan uitgaat dat mensen zonder kleren allemaal hetzelfde zijn. Een vriend van de praatgrage gids was op die bijzondere plek geweest en had even meegevoetbald in z’n blootje. ‘Nou’, gniffelde de gids, ‘ de mensen daar waren toch echt verschillend’…… We zijn dwars door de groene uiterwaarden gereden waar we even de intense drukte en het eindeloze getoeter van de stad achter ons konden laten. Dat getoeter is overigens een groot verschil met Laos: daar rijden ook veel scooters maar niemand toetert of het moet echt noodzakelijk zijn. Hier toetert iedereen je de oren van het hoofd, zelfs als daar helemaal geen reden voor is.

Morgen en overmorgen gaan we verder Hanoi verkennen. Voor de laatste twee weken hebben we ons aanvankelijke plan helemaal omgegooid: we gaan vijf dagen naar het eiland Cat Ba midden in de prachtige Ha Long Baai en daarna de laatste week , met een tussenstop in Hanoi, naar een prachtig gebied met rijstvelden en een natuurreservaat ten zuiden van Hanoi: Mai Chau.